Сүүлийн зураглалд, Хэнтийн өргөн уудам тал нутгаар адуу сүрэглэн давхилдах нь үзэгдэнэ. Хаяа хязгааргүй мэт үргэлжлэх хөх тэнгэрийн доор асар майхан цөөнгүй үзэгдэх ба Монголын нүүдэлчдийн сэтгэлийн тэнхээ, амьдралын уужуу ухааныг илэрхийлнэ. Салхи өвсний ширхгээр шивнэн шургахдаа эрх чөлөө, эх нутгийн мөн чанарыг тээнэ. Энэхүү амьдралын хэв маяг нь 2000 жилийн турш уламжлагдаж ирсэн бөгөөд уламжлалт мал маллагаа, улирал дагасан нүүдэл, байгалийг шүтэн бишрэх сэтгэлгээ Монгол хүний мөн чанар, ондоошлыг өнөөг хүртэл тодорхойлсоор ирсэн билээ.

Энэхүү цувралын бүтээл бүрийн хүрээг бэлгэдэл бүхий хоёр элементээр эмжсэнээр зөвхөн дүрслэлийн төдийгүй утга санааны хувьд ч нэгэн цогц болгон зангидаж өгч байна. Доод хэсэгт байрлах авдрын хээ нь Монголын язгуур соёл уламжлалын үнэт зүйлсийг илэрхийлсэн суурь бэлгэдэл юм. Авдар нь уламжлалт ёсоор гэр бүлийн хамгийн үнэт, эрхэм зүйлсийг хадгалах зориулалттай бөгөөд энэ утгаараа хамгаалалт, өв уламжлал, үнэ цэнийг бэлгэддэг. Энэ цувралд авдар нь ариун дагшин байгаль, ховор амьтан, өвөг дээдсийн зан заншил, оюун санааны уламжлал зэрэг Монгол түмний хамгийн эрхэм нандин үнэт өвийг хадгалсан бэлгэдэлт сав мэт ойлгогдоно.

Харин дээд хэсэгт дүрслэгдсэн уламжлалт хээ угалзууд нь байгалийн таван махбод болох газар шороо, чандмань эрдэнэ, уул, ус, үүлс ба салхийг төлөөлнө. Эдгээр хээ нь Монголын дүрслэх урлагийн өвөрмөц онцлог бөгөөд хүн, байгаль хоёрын харилцан шүтэлцээг илэрхийлдэг. Ийнхүү дээд ба доод хүрээ нь бүтээл бүрийг соёлын ой санамжийг хадгалах сав мэт болгож, Монголын үнэт бэлгэдлүүдийг гүн утга учир бүхий нэгэн цогц болгож байгаа юм.

Зургийг зурж, найруулсан: Ч. Ариунжаргал ба Ч. Анунгоо